vrijdag 15 december 2017

Rat in een band

Op de derde dag op het mysterieuze eiland werden Lolo en Frouke door een krijsende meeuw gewekt. Ze wisten nog steeds niet waarom ze daar waren. Wat ze wel wisten was dat het eiland van vuilnis was gemaakt.

De eerste ochtend in de tent moesten ze bijna overgeven van de geur. Lolo had als een gek rondgerend, terwijl hij zijn handen wapperde om een beetje frisse lucht te krijgen. Frouke bad met haar hoofd in het kussen om frisse lucht. Ondertussen was de tweeling aan de stank gewend geraakt.

De eerste dag wandelden ze in een uur van de ene naar de andere zijde. Op het midden van het eiland lag een bos van bedorven bomen vol insecten. Ze zagen er ratten groot als katten die hen nieuwsgierig bekeken. Lolo veegde het zweet van zijn rode voorhoofd en zei:
            ‘Ik hoop maar dat ze genoeg te eten hebben, want we kunnen we niet echt voor ze schuilen.’ Frouke keek hem met blauwe ogen streng aan. Dankzij de genadeloze zon was haar huid nog zwarter dan voorheen.
            ‘Zeg dat nou niet, Lolo, ratten eten geen mensen.’
            ‘Ik heb het op tv gezien, hoor!’
            ‘Je moet niet alles wat ze op tv zeggen geloven.’ Frouke zuchtte. Ze voelde zich verantwoordelijk voor hun tweeën en wilde haar zorgen niet delen.

De tweede dag hadden ze anderhalf uur nodig om van de ene naar de andere kant te lopen. De ratten volgden hen, maar wilden het liefst een aaitje over de bol.
            ‘Zie je nou, Lolo, ze zijn net als iedereen.’
            ‘Heel goed,’ zei hij ongeduldig, ‘maar ik maak me meer zorgen om dat het eiland steeds groter wordt. Nergens is er land of een schip te bekennen en het eten raakt op.’ Frouke zuchtte en keek verlangend om zich heen.

Op de derde dag liepen ze weer naar de andere zijde. Ditmaal duurde het twee uur. Het nieuwe stuk strand bestond uit plastic flessen, supermarktverpakkingen en autobanden.
            Ze pakten een band en rolden ermee naar de tent. Een van de ratten rende erin mee, alsof het een tredmolen was. Het dier piepte luid van plezier en jaloers volgden de andere ratten.
            Toen ze bij de tent kwamen lachte Lolo verlegen naar Frouke: ‘Nou, we moeten het hier maar mee doen, toch?’
            ‘Ja,’zei ze, ‘misschien kunnen we ze leuke trucjes leren.’
            ‘Of anders opeten?’ Ze keek hem boos aan.
            ‘We zullen wel zien.’

Geen opmerkingen:

Een reactie posten