zaterdag 30 september 2017

Het meisje dat haar ogen te ver rolde

Rebecca vond zich een heel intelligent persoon. Ze zei er nooit iets van als iemand iets doms of voor de hand liggend vertelde. Door met de ogen te rollen beschouwde ze het als afgedaan.

Op de zevende verjaardag van haar neefje Felix kon niets door de beugel.
            ‘Het is vreselijk hoe mensen pas bellen als ze je bijna aanfietsen,’ zei Tante Eulalia. Rebecca rolde haar ogen in ergernis.
            ‘Het acht uur journaal begint altijd zo schreeuwerig,’ zei Oom Bertus. Rebecca’s ogen rolden.
            ‘De juf heeft een nieuwe vriend en is de hele tijd giechelig,’ zei Felix. Rebecca’s ogen rolden uit haar hoofd.

Ze zag haar lichaam plotseling van een afstand; een beetje wuivend alsof het riet was. Ze droeg een bermuda met witte kousen en een bloes met blauwe stippen, maar haar oogkassen waren leeg en zwart als schoorsteenpijpen. Niemand viel het op.

Voor ze het wist vlogen haar ogen als een ruimteschip rond de gasten. Ze had de grootste lol tot ze merkte dat ze ook ín hun hoofden kon zien.

Wat ze zag had niet een grotere verrassing kunnen zijn. De fietsbellen bleken maar een deel van Tante Eulalia’s probleem. Ze voelde zich altijd onzeker in de openbare ruimte. Oom Bertus was elke avond rond achten al zó moe dat hij smachtte naar een rustige avond, maar zijn vrouw kon niet zonder het journaal. Felix bleek een beetje verliefd op zijn juf en wilde liever haar als moeder, want van haar zou hij wél laat mogen opblijven.

Ze zag zijn openheid en hoe de wijde wereld in zijn hoofd nog moest stollen. Ze voelde een diepe liefde voor haar neefje en haar ogen zwollen op van de tranen. Zoute regen viel op de gasten

Het duurde niet lang voor ze van het feestje afdwaalde. Steeds meer hoofden gaven hun geheimen prijs en steeds meer besefte Rebecca hoe weinig ze van de wereld afwist. Niet alleen waren er zoveel verschillende manieren om naar de werkelijkheid te kijken, maar haar mening bleek niet meer dan een zandkorrel van alle mogelijkheden.

Op een gegeven moment hing ze ergens tussen de maan en de aarde en vroeg zich af waar haar lichaam was.
            ‘Oeps, nou ben ik mezelf kwijtgeraakt,’ dacht ze. ‘Een verbeterpuntje voor de volgende keer.’

Geen opmerkingen:

Een reactie posten