maandag 26 juni 2017

Waakzaamheid geboden

            ‘Send in the clowns.’ Zei mijn broer gisteren. Ik zette de radio harder, maar hoorde het nummer niet. Het was The End, van The Doors.
            ‘Misschien moeten we stoppen met Arrow Classic, Jonathan. Je begint muziek te hallucineren.
            ‘Nee, ik bedoel, kijk eens buiten.’ Ik keek naar buiten en zag ze. Een hele troep clowns kwam de dorpsstraat binnenwandelen. Ze sprongen over elkaar heen, joelden, gooiden taarten en deden alsof ze grappig waren. Een echte invasie.
            ‘Leuk! Zullen we even kijken?’

We stonden in onze voortuin en probeerden het spektakel te waarderen. De deur bij de buurman ging open; een oud, fragiel mannetje.
            ‘Ik zou maar oppassen, hoor! Voor je het weet krijg je een taart in je gezicht!’ zei hij. De deur van de andere buur ging open. Het muizige kopje van de buurvrouw stak naar buiten.
            ‘Ze zijn de hele week al bezig! Eerst was er maar één, toen twee en nu is het een hele troep. Niemand is meer veilig!’

Ik knikte naar mijn broer.
            ‘Hoor je dat? Ik ben een week weg en dan gebeurt er dit.’
            ‘Ja, de grote stad, hè?’ De dichtstbijzijnde grote stad was een kleine twintig kilometer verderop. Mijn broer woonde in een oud dorp met maar één kerk die ook nog eens gebruikt werd.

De troep clowns kwam dichterbij. Hun grijnzen waren sinister geworden. Er broeide iets onaangenaams. Aan de lucht te zien zou het snel gaan stormen.
            ‘Het zint me niet.’ zei mijn broer.
            ‘Mij ook niet.’
            ‘Laten we dat zomaar gebeuren?’
            ‘Ik heb liever geen taart in mijn gezicht, maar dit kan niet.’
            ‘Nee, ik zwicht liever niet voor geweld.’
            ‘Dan moeten we er wat aan doen!’
            ‘Ja!’ Het werd een epische knokpartij. De taart was niet eens zo heel lekker.


4 opmerkingen: