zaterdag 17 juni 2017

De minister-president is verdwaald

Ik zag gisteren de minister-president bij ons in de straat. Hij leek verdwaald. Niet zo gek, want hij was in Amsterdam, bij mij in de straat en er was geen kroeg te bekennen.

Hij stond bij de vuilniskokers. Bij ons verdwijnt het vuil direct in de grond. Meeuwen of ratten krijgen geen kans. Ik vind het wel iets hebben dat we ons vuil niet meer hoeven te zien als we het hebben weggezet.

Onlangs hoorde ik dat er in sommige buurten of gemeentes ook palen staan met daaraan haken. Aan die haken hangen de bewoners dan hun vuilniszakken. Degene die erover vertelde had er eigenlijk geen bijzondere gedachtes bij. Ik vond het redelijk morbide aandoen. Alsof het een slachthuis was. Ik moest daar weer aan denken toen ik de minister-president zag.

Hij leek ietwat verloren. Alsof hij op tijd op een afspraak was, maar zijn beste vrienden het af hadden laten weten. Een grote man als hij, met zo’n helblauwe stropdas, viel nogal op. Hij zette zijn bruine attachékoffer tegen een stortkoker.

Helaas was niet elke bewoner zo net. Er lag vandaag een matras tegen de koker. Een beetje gelig van het veelvuldige gebruik. Er stonden ook balken van mooi vurenhout tegenaan.

De minister-president legde de matras neer en ging erop liggen. Ik weet het niet zeker, maar het leek alsof hij aan het huilen was.

Toen moest de hond weer verder. Met een plastic zakje raapte ik de poep op.



Geen opmerkingen:

Een reactie posten