zondag 27 november 2016

Privacy is geen probleem



Je hoort het vaak als het om privacy gaat, dat ‘ik heb niks te verbergen’. Inderdaad, denk je dan, zulke oninteressante levens leiden wij nou eenmaal. Er wordt nooit vreemdgegaan, er wordt nooit met geld gesjoemeld, er wordt geen kwaad van de buren gesproken, geen wratjes op ongemakkelijke plekken, nee, niks van dat. Geen geheimen voor wie dan ook. Kijk, onze ramen zijn geheel vrij van gordijnen! U kunt alles zien wat er gebeurt.

Dus de burger maakt zich geen zorgen over de verbinding tussen patiëntendossier en verzekeraar. En de burger maakt zich geen zorgen over een databank bij de politie waarin alles over iedereen staat. Er moeten tenslotte misdadigers worden opgepakt! Er moeten aanslagen worden voorkomen! Er moet fraude bij de belastingen worden tegengegaan! Doe niet zo moeilijk, privacybeschermers, we kunnen best wat water bij de wijn doen, hoor!

De burger leunt natuurlijk op een onwrikbaar vertrouwen in de autoriteiten. Zoals goede burgers gaan we ervan uit dat de regering het beste met ons voorheeft, dat instanties zorgvuldig zijn en dat bedrijven niet alles voor de winst zullen doen. Gelukkig is ons parlementaire systeem robuust en is er nauwelijks een kans voor iemand als Grootmoefti Zuurkoolhoofd Wilders om aan de macht te komen, maar aan de andere zijde van de oceaan gaat de Oranje Baviaan de lakens uitdelen.

Datzelfde land bestierd ook nog eens het internet – alle centrale computers staan er en de protocollen worden er bepaald – en heeft het grootste afluisterprogramma ooit ontwikkeld dankzij de NSA. Grappig genoeg komt er net een film uit over Snowden – toepasselijk Snowden genaamd –in hetzelfde jaar dat de man met de gevoeligheid van een prinsesje, de modderige mond van een gaviaal en een ego zo groot als de derde maan van Jupiter, tot president wordt gekozen. Snowden, de man die de NSA-praktijken naar buiten bracht en daarmee zijn leven riskeerde.



Laten we het maar zo brengen: steeds weer werd gezegd dat Brexit onmogelijk was en dat we niet bang hoefden te zijn voor de opstand van het volk. Steeds weer werd gezegd dat De Baviaan geen kans maakte verkozen te worden. Steeds weer gaan we ervan uit dat het allemaal mee zal vallen en dat we ons gerieflijke leventje kunnen behouden. Steeds weer overtuigen we ons ervan dat we niet de straat op hoeven, want een internetpetitie is ook ‘iets doen’ en we hebben het toch al zo druk. Steeds weer overtuigen we ons ervan dat het ons niet aangaat, dat we individuen zijn die niet gehoorzamen aan de groep, dat we daar geen onderdeel zijn.

En als we kijken naar de gekkies van de PuhVuhVuh zien we ze niet als de mensen die op een dag onze privacy gaan bestieren. We kijken naar de huidige politieke partijen en herkennen de VuhVuhDuh of de PuhVuhDuhAuw niet meer, maar stemmen op ze alsof er niks is veranderd, alsof we hen wel kunnen vertrouwen met die privacy. Want we hebben toch niks te verbergen! We zeggen nooit iets onaardigs over politici! Want het zijn redelijke mensen! Natuurlijk kiezen we altijd zelf wat we kopen en laten we ons niet door de reclame manipuleren. Nee, wij niet, wij zijn rotsen in de branding! Kom toch eens van die kont af.


We zijn net naar Londen geweest en ik heb een kleine
obsessie voor The Jam opgelopen.

3 opmerkingen:

  1. Goed geschreven. Ik zal niet verrast zijn over nog meer onverwachte dingen...

    BeantwoordenVerwijderen
  2. De verschuiving van de wereld macht doe langzaam aan zijn intrede.

    JAM =COOL

    G.Stone
    G.Stone

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Dank je wel voor het compliment! Belangrijk is natuurlijk dat we weer wat meer onze stem als collectief gaan laten horen.

    BeantwoordenVerwijderen