donderdag 20 oktober 2016

Rutte is een olifant in bed

Het regent alweer de hele vroege ochtend en dan weet je dat het herfst is. Ik lig nog in bed en mijn hoofd is nog wat leeg van de avond ervoor. Praten over politiek heeft altijd consequenties. Maar, de beste stuurlui staan aan wal, zo is het dan ook weer. Het mummelt maar door. Denk niet rechts, denk niet links, maar in de kleur van je hart. De vriend waarmee ik discussieerde hield vol dat Ruttes uitspraak, ‘visie is als de olifant die het uitzicht belemmert’, eigenlijk heel juist was. Ik wilde het er niet mee eens zijn, zelfs na alle argumenten uitgeplozen te hebben in verschillende glazen wijn.


Ik wikkel me nog maar eens dieper in de dekens. De regen is geen vriend van de stadsmens, bedenk ik me. Regen maakt straten glibberig. Regen dwingt tot teveel kleding en ongemakkelijk zweten. Misschien is het een idee om niet op te staan? De gedachte glibbert door mijn hoofd als een dronken Rus in een kerstfilm van Poetin. Het idee alleen al, om ‘visie’ op te vatten als ‘ideologie’!

Visie als een coherente samenhang van ideeën. Als supermarktbrood en de daarop afgepaste hoeveelheid en het formaat van de kaasplakjes. Zelden had je er eentje teveel van, maar als je eens iets geks wilde, een tosti bijvoorbeeld, dan moest er toch onhandig worden gesneden. Een visie is ook zoiets, zei mijn vriend. Een visie moet altijd worden bijgesneden  om op werkelijke mensen van toepassing te zijn.


Ik draai me nog maar eens om en smacht naar toen regen tegen het raam gezellig klonk. Een wandeltocht over de heide met de familie. Toen het allemaal goed was tussen mijn vader en moeder. Het regende en ik had vrolijk geravot en in bomen geklommen. Of die keer dat een vriend en ik van de stad door de regen terug fietsten en keihard ‘That’s the way (I like it)’ van KC and the Sunshine Band zongen. Of het moddergevecht in de regen toen ik eigenlijk in bed had moeten liggen wegens koorts.

Het terugdenken werkt niet zo goed. De ochtend wordt langzaam aan het licht bloot gesteld. De herinneringen aan het gesprek van de avond beginnen steeds meer terrein te winnen. Misschien gaan ze voorbij als ik snel onder de douche spring?

De visie is een olifant, want je ziet niet wat er nog meer in het circus loopt. Hij begreep het wel, die vriend. Hij snapte dat Rutte het belangrijker vond om de wereld zo te organiseren dat de beste leefomstandigheden er voor iedereen zijn. Hij snapte het wel. Het is belangrijker om een land goed te organiseren dan het is om een coherente visie, een ideaal, uit te dragen en na te volgen. Soms zijn er dingen die elkaar tegenspreken. Ondernemers hebben de vrijheid nodig om naar eigen inzicht hun bedrijf in te richten, maar de klant en werknemer moeten tegen die ondernemer worden beschermd. De kapitalistische VVD zou alleen het ene nastreven en de socialistische PvdA alleen het tweede. Vanwege hun visie, vanwege hun ideologie. Die staat een goede oplossing in de weg. Ja, dat is wat hij zei. Dat het beter was van alle kanten gebruik te maken en je te richten op hoe je het land, een bedrijf, een gemeente moet organiseren om het de mensen het best naar de zin maken, om hen de beste kansen te geven.

De warmte van het douchewater doet de olifant in bed verdwijnen. Ik zei het nog tegen hem. Dat kan best, dat het organiseren belangrijker is dan de visie, maar waarom wordt Nederland voor een kleine groep steeds aantrekkelijker, de ondernemer, het grootbedrijf, de toerist, en voor de andere, grotere groep, steeds minder iets om je veilig in te voelen? Wilde hij zeggen dat na alles objectief te hebben afgewogen dit de enige uitkomst was? Nee, zei ik tegen hem, misschien is een visie een blokkade voor heldere afwegingen, maar iemands verleden, iemands opinies over de maatschappij, bepalen nog steeds welke keuzes er worden gemaakt. Ruttes opvattingen spelen door in de zogenaamde rationele afwegingen. Die van Samsom ook. Rutte ziet de olifantenkudde in zijn eigen hoofd aan voor de waarheid. Wat mij betreft vallen de keuzes iets anders uit, zei ik, naar een maatschappij die meer ruimte laat voor de zwakkere groepen en hen beschermt tegen misbruik en ongelijkheid. Daar was hij het dan wel eens mee. Dat hij Ruttes visie op de olifant verdedigde wilde niet zeggen dat hij voor diens beleid koos.

Met de gordijnen open loop ik me droog in de handdoek en zet een lp op die ik gisteren heb aangeschaft. Met L’amour est un oisseau rebelle zwier ik door de kamer, mijn partner de handdoek. De buren aan de overkant lopen stoïcijns over de galerij met het boodschappenkarretje achter hen aan. Hij ziet niets anders dan het beton onder haar voeten, zij groet zonder aarzeling mijn naaktheid.




           
           

Geen opmerkingen:

Een reactie posten