woensdag 6 juli 2016

De Huppy

Livia's baby
Bij ons is een nieuw gebouw verrezen op de ruïnes van twintig jaar lang verwaarloosde sociale huurwoningen. Het stroomde in absoluut geen tijd vol met Huppy’s, oftewel Happy Urban Professionals. Een type mens dat zich steeds vaker in de binnenstad manifesteert. Het is onmogelijk ze niet op te merken, al had u misschien wat moeite om deze subcultuur te benoemen. Vandaar dat ik u deze beschrijving aanreik die ik heb gelezen in ‘America’s Geek Sweethearts’, een boek van Georgia B. Stilter, afgelopen jaar uitgegeven door Random Books.

We kennen ze ondertussen natuurlijk allemaal. Het zijn de meiden in het raam bij Coffee & Boetiek (I’m not kidding you!) die lusteloos over hun Caramel Light Frappuccino staren naar de mobieltjes die de hele tijd oplichten en trillen als een werkeloze vibrator. Het zijn de jongens met pokongestimuleerde baardgroei en het wilde haar van een bergbeklimmer in de Andes. Je kan het zeevocht nog in hun nek ruiken, een nieuw woest parfum van de makers van Old Spice, maar ze hebben de hele middag terrasje genoten met het powerbook half open.


 Ze hebben de duurste laarsjes aan en je vraagt jezelf de hele tijd af waar ze werken. Misschien is er wel een kolonie in IJburg waar ze dagelijks zware fysieke arbeid uitvoeren, maar je weet het niet. Het is ook goed mogelijk dat ze samen de internet 2.0 economie vormen, je weet wel, die ene waarbij je twintig man nodig hebt om een app te onderhouden, of een start-up waarbij iedereen wordt betaald met aandelen die ze weer gebruiken om een andere start-up te beginnen waarbij de helft van de vorige start-up werkt voor aandelen van die start-up en uiteindelijk krijgen ze toch het meeste geld van hun ouders. Of misschien krijgen ze die dure laarsjes in ruil voor aandelen. Ik ken drugssmokkelaars die transparantere financiën hebben. Start me up!

Dynamisch. Altijd vrolijk. Geen spatje vet teveel op hun lichaam! Nou ja, wacht maar tot je net zo oud bent als ik, denk je dan. Kijken of je die vrolijkheid volhoudt of dat je ook een masker bent over een schedel gelegd vol twijfel & angst. Tenminste, zo eindigt het met veel mensen die een weinig realistisch wereldbeeld voorbij de houdbaarheidsdatum ophouden. #noemthetmaarcynismealsjedaargoedbijvoelt. Een tijdje geleden was er een nieuwe uitdaging op het internet. Ze lieten foto’s naast elkaar zien, de ene van blote meisjesbenen, tegen elkaar, zoals je ziet als je achterover in de zon ligt en naar de zee kijkt. De andere was van twee knakworstjes op eenzelfde manier geplaatst. De kijker moest erachter komen welke wat was. Zelden online een moeilijker spelletje gedaan.

Maar goed, ze zijn bezig de weg daar weer op orde te brengen, daar waar het nieuwe gebouw trots als een demente pelikaan over het treinstation heen kijkt, en er staan grote vuilcontainers. Blijkbaar is het van geen belang dat deze vol zijn en dat je het vuil, dozen van dure tv's en speakers, dus even binnen moet houden tot de volgende week. Alles naar buiten en ertussen! Nu probeert een vuilnisauto met zijn grijper erbij te komen. Ik geef het je maar te doen, de rommel van gelukkige mensen opruimen. Elk muziekfestival laten ze ook weer een onbeschrijfelijke hoeveelheid troep achter.

*

Zo, weinig aandacht voor de muurschildering, maar er wordt wel degelijk aan gewerkt, hoor! Bijgaande foto is een detail. Maar dat spreekt voor zich, toch?

*

Hier dan het muziekje van de week. Tot er weer een nieuw muziekje deze week wordt gedraaid. Zo belangrijk is het natuurlijk ook weer niet. Siouxsie and the Banshees - Double Life. Wist u trouwens dat Robert Smith van The Cure nog bij hen heeft gespeeld en van Siouxsie de kunst van het optreden heeft afgekeken?



Ondertussen is er ook kabaal e beluisteren van Sindrome Stokholm, een samenwerkingsproject waaraan ik ook bijdraag. Met een gedicht, dus. HIER.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten