vrijdag 20 mei 2016

Trump en andere terzijdes


Mag ik misschien nog iets zeggen over de Amerikaanse verkiezingen? Nu het duidelijk is dat Trump de Republikeinse uitdager is komt alle druk op de democraten te liggen. Helaas is het voor niemand mogelijk om in de toekomst te kijken dus is het moeilijk uit te maken of socialist Bernie, of kapitalist Hillary degene zal moeten zijn. De algemene diep gevoelde angst voor autocraat Trump maakt dat er gekke bokkensprongen in het Democratische kamp worden gemaakt.
            Omdat ik er toch over bezig ben, vanochtend droomde ik over Trump en dat hij met zijn familie op een parkeerplaats moest doorbrengen. Hij kreeg het voor elkaar dat andere parkeerders zorgden voor een dak boven hun hoofd. Daarna toog hij naar New York om daar hetzelfde te doen, maar dan in een flatgebouw. In mijn droom vond ik het een heel inventieve manier om het vertrouwen van de wereld te krijgen. Toen ik wakker werd besefte ik dat hij, 70 jarige ouwe knar, Sarah Palin als vicepresident wil hebben.
            Het is me een vreemde gast, die Trump. Of je nou een hekel aan hem hebt of hem uitzinnig leuk vindt, hij wurmt zich in je aandacht met zijn aanwezigheid, net als Fortuyn deed. Sommige mensen hebben dat vermogen. Je hoopt altijd dat ze hun kracht voor het goede gebruiken, maar helaas. The Joker is toch ook fascinerender dan Batman? Dit terzijde van de terzijdes.

*

Belangrijkste kant van het binnenvallen bij buurlanden is toch de verminderde kans op winst bij het Eurovisie Songfestival, blijkt ondertussen. Gays don’t like war. Nou ja, niemand houdt van oorlog, behalve impotente machtsbeluste dictators met een serieuze angst voor hun vrouwelijke kant. Nee, homofilie is niet verboden in Rusland, maar om er nou open voor uit te komen, dat is wat anders. Dat is iets wat je een persoonlijk particulier pak slaag kan opleveren waar je niet meer levend van weg komt.

*

Nu ik het toch over Rusland heb, eindelijk ‘Misdaad en Straf’ van Dostojevski uit. Vroeger heette dit boek ‘Schuld en Boete’, maar dat was omdat het uit het Duits was vertaald.  Interessant idee dat de Duitse vertaler van toen Misdaad gelijk stelde aan Schuld. Zo vanzelfsprekend is dat niet. Bijzonder boek en met recht een klassieker, maar soms was het ook goed te merken dat het zo’n tijd geleden is geschreven. Wat een eindeloos lange dialogen, zeg, Niettemin belangrijk om te lezen als je ook maar een idee wilt hebben van wat er sindsdien op maatschappelijk en politiek gebied is gebeurd. Ik denk dat de opstandelingen in Parijs van 1871 en de anarchisten en communisten van Rusland die uiteindelijk de tsaar onttroonden zich erg hebben moeten vinden in bepaalde ideeën uit het boek. Om niet te spreken van vele intellectuelen in de twintigste eeuw.

*

Eventjes over de muurschildering. Zoals u op bovenstaande foto kunt zien heb ik reeds de onderlaag aangebracht. Omdat het origineel zo te zien vooral blauw met daaroverheen groen is doe ik dat hier ook. We kijken later wel hoe het praktisch werkt. Ook zijn donkere plekken extra aangegeven.
            Natuurlijk heb ik een beetje onderzoek gedaan naar schilderen in 40 voor Christus. Blijkbaar waren veel van de schilders Grieken die toen al als grote kunstenaars bekend stonden en deze reputatie tot aan de Renaissance in 1400+ zouden houden.
            Men gebruikte alleen natuurlijke producten, wat om twee redenen een beetje lastig is. Meeste daarvan hebben wij eigenlijk niet meer, tenzij ik ze zelf zou willen maken. Een ander probleem is dat veel van die organische kleuren niet erg dekkend zijn. Meestal gebruiken wij ze tegenwoordig om te mengen of te glaceren. Overigens zou het ook nu met een fresco goed werken, aangezien je direct op gips werkt.
            Een ander technisch detail van schilderen in die tijd, en eigenlijk tot aan de industriële revolutie, geloof ik, is dat ze geen platte kwasten, ook wel spalters genoemd, gebruikten. Ik beperkt me dan ook tot kwasten met een ronde huls, in kleine vorm penseel genoemd.



*

Ik had graag als liedje van de dag ‘Let me blow ya mind’ van Eve, met Gwen Stefani, gedaan, een van de laatste popnummers die ik in realtime heb geluisterd, maar werd er attent op gemaakt dat dit een heel kinderlijk liedje is. Hoewel ik me daar niet veel van hoef aan te trekken kwam ik op iets anders wat ik afgelopen week bij de Graham Norton Show zag, waarin Johnny Depp Trump imiteert en Jennifer Lawrence al te enthousiast wordt. Toch het stukje tekst dat door mijn hoofd blijft zingen van Eve & Stefani. Het heeft voor mij bepaalde connotaties waarover ik de volgende keer meer vertel: And if I had to give you more / It's only been a year / Now I got my foot through the door / And I aint goin nowhere / It took awhile to get me in / And I'm gonna take my time / Don't fight that good shit in your ear / Now let me blow ya mind.


Geen opmerkingen:

Een reactie posten