zaterdag 23 januari 2016

Het vliegend hert en The Eagles

Herinneringen... Ach, wat zijn herinneringen mooi. Zeker die aan mooie dingen, maar zelfs de lelijke dingen krijgen in herinnering een vriendelijke glans. Hoe je het ook wendt of keert, alles wat je kan herinneren is een bevestiging van je eigen leven en alles wat je bent vergeten is een bevestiging van je sterfelijkheid. Misschien dat we het daarom zo vervelend vinden om iets te vergeten. Of misschien is het omdat je de sleutels weer eens niet kunt vinden.

Ik heb er veel van verzameld, van die herinneringen, en een van de mooiste is van een Indiaas strand, dit is in Kovalam, geloof ik. Het is avond of wat daarvoor doorgaat, aangezien het om zes uur al donker wordt, en ik zit aan een maaltijd, of is het een drankje, in een strandtent. Daar zijn strandtenten lang niet zo ingewikkeld als hier in Nederland. Drie wanden van hout of golfplaat en een bar en tafeltjes met stoeltjes zijn voldoende. In dit geval is er ook een klein podium met daarop een muzikaal gezelschap. Vijf man met strakke broeken en uitbundige Spaanse jasjes, hun dikke zwarte haar jaren vijftig geknipt, de snorren als verkeerd geplaatste anonimiteitsbalkjes over de monden. Ik moet aan de Three Amigo’s denken. Drie van hen hebben akoestische gitaren en twee een soort blaasinstrumenten. Het vervelende van herinneringen is dat je zelden alle details onthoudt. Het meeste moet je zelf aanvullen.


Ik wilde toch iets plaatsen. Bij lange na niet zo slecht

Ze spelen op een gegeven moment ‘Hotel California’. Hun versie is dermate lachwekkend dat het moeilijk te beschrijven valt. Ik kan niet ophouden met kijken, terwijl ik aan mijn thalis bezig ben. Nee, niet de mislukte trein. Ach, wat is mislukt. Het kost je alleen 3 uur om Nederland te ontsnappen, dezelfde tijd die je nodig hebt om vervolgens in Parijs te komen. Of is dat een andere lijn? Evengoed belachelijk dat je drie uur nodig hebt om in Groningen te komen. Rijden ze extra langzaam om te voorkomen dat bejaarden misselijk worden? Eh, dus, soort van dienblad voor mijn neus met allemaal kommetjes waarin verschillende soorten van prut zitten, een bol rijst, de paratha, de dal, paneer en natuurlijk niet te missen voor een teer Hollands maagjeals de mijne, de curd! Een yoghurt/cream-achtig spul dat de pittigheid van het eten in ieder geval enigszins indamt. Tjonge, ik vroeg eens aan een Indiase ober of het eten spicy was of hot, of zo en hij zei, mild, maar ik ben nog nooit zo snel naar het toilet geweest. Het kwam er nat en sputterend uit! Ik dwaal af. Ik ben alweer over de vierhonderd woorden. Dat gaat nog moeilijk worden als ik hier ooit betaalt voor wil krijgen. En ik ben nog niet eens klaar met het verhaal!


Einde van de herinnering. De band speelt nog iets, de zon is al zeker een uur of zo onder. Het is nog steeds broeierig. Ik staar voor me uit, in vervoering over de reis tot nu toe. Zoveel meegemaakt dat ik het nog niet eens in een boek zou kunnen samenvatten. Mijn eerste keer buiten Europa. In die tijd moest ik elk dubbeltje thuis omdraaien, maar in India kon ik vrij ruim leven. De absoluut magische sfeer aldaar. Het gevoel in een ander geloof te zijn beland. Je voelde gewoon hoe het was om als hindoe te leven en niet als Westerse post-Christen. Niet dat ik mijn best deed, maar hoe mensen reageerden, hoe ze leken te denken en de wereld bekeken. Ik kan met nog wel een anekdote komen, maar even de afronding.

Uit mijn mijmeren geschrokken door plotseling geschreeuw. Een klein groepje van drie of vier die luid van hun stoelen springen en hard beginnen te stampen. Ik maak me los van de comfortabele strandstoel als een slak die zijn huisje achterlaat. Wat er aan de hand is? Een van de groep is ‘aangevallen’ door een vliegend hert dat vervolgens in zijn kleding is vast komen te zitten. Toen ze weg waren kon ik zien wat het is. Een vliegend hert die geheel verdwaald uit de richting van de zee aan is komen vliegen. Waarschijnlijk vermoeid en verdwaasd. In India werd ik eens gekapitteld omdat ik achter een mug aansprong met a license to kill, maar niet al het leven is heilig. Ook hier niet.


Geen opmerkingen:

Een reactie posten