donderdag 8 oktober 2015

Een soort van Oranje

Chicks on Speed - Coventry


Steeds meer mensen komen erachter: er is ook goede muziek die niet in de top 40 staat of die niet wordt geblerd door het een of andere fancy radiostation. Niet alleen Nederlandse hits van Geer of Goor worden weinig op Radio 3 gedraaid, maar ook de wat alternatieve benaderingen. Dat hoeft geen probleem te zijn als je op een andere manier aan je muziek komt. Muziek hoeft geen vaste verblijfplaats te hebben. Het reist over de grens van stad naar stad, van dorp naar durp. Is het internet oneindig? Vast niet, maar je bent er vrij.


In het liedje ‘Coventry’ zingen Chicks on Speed over hun vrienden die over de hele wereld zijn gaan wonen: people and places, people in different towns. Er klinkt een zekere melancholie in hun stem. Dat is niet omdat ze denken deze vrienden nooit meer te zien. De melancholie komt van dat warme gevoel dat je krijgt als je denkt aan de leuke dingen die je met iemand hebt gedaan. Iedere vriendschap heeft een kern van dat soort herinneringen. Een kluwen van ervaringen die de basis vormen voor later. Elke nieuwe ontmoeting met een oude vriend stoelt op die kluwen. De nieuwe avonturen zullen misschien niet zo diep etsen als de oude, maar ze breiden ons uit. Ze maken dat je geheugen als een put is waarvan de diepste bodem het meest nabij staat. Juist die nieuwe avonturen maakt dat de bodem nog aanwezig is in je gevoel.

Het zijn natuurlijk een beetje hipsters, Chicks on Speed en hun vrienden. Hanayo lives in Berlin cos the rent is cheap, Tokyo’s too fast and steep. Jeremy moved to Rome, gave up all that fashion jazz. Erkki lives in Tampere, works the web like no other. Waar betalen ze al dat reizen van? Het is de geslaagde jeugd die van de wereld zijn oester heeft gemaakt. In de serie Sense8 van The Wachowski’s zie je ook een aardige selectie van deze mensen. Waarom voor altijd ergens vestigen als er zoveel te zien is, zoveel te beleven? We hebben toch WIFI? Dat maakt ons vrij van dat soort verbanden. Je weet wel, de buurman, de mensen in de straat, collega’s die je vertellen hoe laat je moet opstaan. De maatschappij die aan je kluisters rammelt. Geen ghost of past, present or future meer.



Ik noem ze hipsters, maar dat is niet helemaal waar. Ze zijn eigenlijk weinig anders dan de vroegere kosmopolieten. Kijk eens Death in Venice en dan begrijp je wat ik bedoel. Intellectuelen met vaak genoeg geld van pappie en mammie. Waardoor ze over de hele wereld konden reizen met een klein leger van bedienden in hun voetspoor. Een mannetje voor de das en een vrouwtje voor de snor. Prachtige levens van nietsnutterigheid of kunst. D. H. Lawrence en zijn vrouw konden er ook wat van. Maar hij betaalde het tenminste van zijn boekverkoop. Heerlijk die verhalen uit den vreemde door vreemden.

Het zijn deze soort mensen, of ze al in hun buitenland wonen of liever nog thuis bij de haard  grachtenpanden bevolken, die zich vreselijk graag opwinden over, bijvoorbeeld, de ontvangst van vluchtelingen door heikneuters in de provincie. In hun ogen is de wereld grenzeloos, zijn er geen hechte groepsverbanden, is iedereen in hart en hoofd gelijk en gaat empathie met het slachtoffer van brutale barbaren voor alles. Dat volkje van Oranje, een durp met nauwelijks 115inwoners, zou gewoon plaats moeten maken voor de geplande 700+ vluchtelingen die hoogstwaarschijnlijk nooit meer terug naar Syrië gaan. Vrije wereld, grenzeloze medemenselijkheid, de hoogste idealen. Dat is toch logisch?


Natuurlijk hebben deze nieuwe kosmopolieten gelijk. De wereld is een oester. Niemand hoeft zich nog gebonden te voelen aan grenzen en groepsverbanden. Ook de bewoners van Oranje zouden het idee van een vaste woonplaats moeten laten vieren. Er is zoveel te zien. Er is zoveel vrijheid te krijgen. Op een dag spoelt Nederland weg als het water blijft stijgen. Raak niet te gehecht aan wat tijdelijk is. People and places, people in different towns.

U vraagt zich af waarom het liedje Coventry heet, terwijl die plek niet eens in het liedje voorkomt? Russel lives in Cov(entry), that’s a really brutal place / it’s in the middle of England, right in your face. Een soort van Oranje, maar dan op zijn Engels, denk ik. Zoveel reis ik dan ook weer niet.


Geen opmerkingen:

Een reactie posten