donderdag 1 oktober 2015

De sensualiteit van Joy Division

Zeker het zwarte album, met de witte ribbels als een kaart van een spookachtig gebergte, vooral als dat nummer ‘Day of the lords’ begint, juist dan voel ik de intense sensualiteit. Ik zet de speler harder en het dreunt door me heen: ‘Where will it end... where will it end...’ Een gruizig gitaargeluid dat uit de hemel lijkt te vallen. Noten rijgen aaneen als druppels de regen. Doomy and gloomy? Vast, maar in mijn hart niet meer. Hier heerst de rust van een kabbelend beekje. Hier voelt de duisternis van de stem als een warme omhelzing. Vol genot. De overgave van de schorpioen. We kruipen door de kamer, steeds een nieuwe positie. Er is geen einde. Ergens bestaat een orgasme. Alsmaar dieper.



Ik heb iemand gekend die een hekel aan Joy Division had. Een vriend van hem had zelfmoord gepleegd en luisterde vaak naar die muziek. Het riep herinneringen op aan eindeloos lege dagen tijdens welke een depressieve vriend zich warm hield aan duistere klanken. ‘Insight’: guess your dreams always end... they don’t rise up to descend. En ik knik en ik begrijp. Het is zo vreselijk om iemand te verliezen. Het roept op tot verdriet, tot eindeloos huilen en tranen die zich aan elkaar rijgen als regen op je wangen. Het gif uit je ogen. Een duisternis die zich over het hele land uitstrekt waar je zo nu en dan een kale flat kan zien, overschaduwd door grijze wolken. Ja, het leven is lijden, dat denk je dan, maar misschien was dat lijden er al en misschien waren de diepe zoethouttonen van de bas het enige wat die vriend bij het leven hield. But I remember when we were young...

Natuurlijk is dat ene nummer geweldig. Love will tear us apart. Maar om een klein oeuvre zo te mishandelen in het oog van het grote publiek is een gotspe. Om alleen de pijn en het duister te zien is een reductie van absurde proporties.


Zo begon Joy Division. Als een heftige punkband

Unknown Pleasures is waarschijnlijk een van de beste lp’s die ooit zijn uitgebracht. Niet iedereen zal het sensuele er onmiddellijk in vinden. Maar gun het tijd. Laat je louteren door de duisternis. Laat de angst varen. Laat de herinnering aan dierbare vrienden een herinnering zijn, niet een herbeleving. Vergeet die film en dat leven van die zanger. Laat de klanken rollen en de gitaren schermen als wolken aan stukken gereten door een forse wind. Jij en je geliefde, alleen in een appartement, in het licht van de sterren en maan. De zorgen van de dag verzengd in liefdesvuur. Geef je over. Scheur elkaar de kleding van het lijf. Niet in woeste halen, maar overtuigd als een slang. Laat het lichaam dier zijn. Laat het hoofd een klankkast zijn. Voel het ritme opstuwen in ‘Interzone’ en eindig met de schurend trage klank van ‘I remember nothing’. Zo hoort het liefdesspel ook te eindigen. Ik herinner me niks meer. Niks van voor en niks van tijdens. Het glas is gevallen, maar raakt nooit de grond.


2 opmerkingen: