woensdag 5 augustus 2015

Woodstock in de kerk

The Veil Of The Temple - John Tavener

Een van de mooiste concerten die ik ooit heb meegemaakt was de uitvoering van The Veil Of The Temple in de Oude kerk te Amsterdam. Ik werkte die nacht en was aangenaam verrast door het hele gebeuren. Normaal gesproken werd er zo nu en dan een orgelconcert gegeven en kwam er ook wel een orkest, maar al dat klassieke gedoe stond ver van me af. Ik geef onmiddellijk toe noch er veel van te weten noch erg veel geluisterd te hebben naar dit soort muziek. Met een natuurlijke hang naar popmuziek is klassiek toch wat... nou ja, ik moest er inkomen. Dit concert van de componist John Tavener had een beetje hetzelfde effect op mij als toen ik LL Cool J live zag in Yo! MTV Raps. Sindsdien ben ik geïnteresseerd in hiphop, sinds The Veil Of The Temple in klassiek.

Overigens ben ik vaak genoeg ben terechtgewezen op mijn gebruik van de term ‘klassieke muziek’. Blijkbaar is deze alleen van toepassing op een bepaalde periode in de geschiedenis, namelijk van 1775 tot en met 1825, met componisten als Haydn, Mozart en Beethoven als belangrijkste exponenten. Zo leer je nog eens wat. Voor mijn gemak zal ik de term toch blijven gebruiken om een segment van de muziek te benoemen waar ik een beperkte kennis van heb. Een beetje zoals ik het over ‘De Hongaar’ heb en niet steeds alle verschillende groepen in dat land apart benoem. Belangrijker is dat ‘klassieke muziek’ in deze definitie veel meer overeenkomsten met zijn verschillende bloedgroepen heeft dan met de ‘popmuziek’. Popmuziek zijnde mijn Nederland met veel regionale verschillen.

Wat, als ik toch iets mag zeggen over het verschil tussen pop en klassiek, het grootste verschil is? Elektriciteit. Popmuziek in al zijn vormen is gemaakt om te worden opgenomen. Live is het natuurlijk geweldig, maar dan moet het bijna altijd worden versterkt. Alles wat klassieke muziek nodig heeft is een ruimte met goede akoestiek. Nirvana Unplugged, wat een prachtig optreden leverde, vormde achteraf gezien eigenlijk een farce, want elk instrument was dus gewoon versterkt. Zelfs als je de instrumenten akoestisch doet is het nodig de zanger te versterken aangezien dat soort stemmen vaak een stuk minder volume hebben.



The Veil Of The Temple startte om een uur of acht in de avond en zou duren tot zes in de ochtend. Naast de Grieks Orthodoxe stijl van muziek die Tavener die dagen aanhing herbergt het invloeden van hindoeïstische, islamitische en andere tradities. De hele nacht door weer dook er uit een andere hoek van de kerk een koor, een orgelstuk of een kamerorkest op. Als er ook maar ooit iets is geweest wat de ruimte en grote van de kerk perfect gebruikte dan is het deze opvoering wel. Je kon overal staan of liggen en weer een stukje meemaken. Je kon ook rondwandelen en zo worden opgenomen in de hemelse klanken van stem en instrument. Tavener had het vermogen om muziek te componeren die de luisteraar een diepe stilte bracht.

De bezoekers droegen matjes en slaapzakken bij zich en namen plaats op de koude gravenvloer. Er lagen zitzakken die met hartstocht werden omarmd, terwijl hemelse tonen tegen het houten gewelf kaatsten. Telkens als ik de toiletgroep schoon ging maken stonden ze in de rij voor de wasbak om tanden te poetsen en het hoofd te verfrissen. Er hing de heerlijke sfeer van samenhorigheid en plezier. Iedereen wist waarom hij of zij daar was. Toen de zon opkwam volgde het publiek de muzikanten naar buiten. Het voelde als een Woodstock van de klassieke muziek, al was het maar een nacht lang.

De oude Tavener was ook aanwezig bij de uitvoering. Waarschijnlijk was het de laatste keer dat hij zijn uitgebreidste compositie zag uitgevoerd, want een paar jaar later overleed hij.



1 opmerking:

  1. Een Woodstock van de klassieke muziek; dat gevoel moet geweldig geweest zijn. Graag gelezen :-)

    BeantwoordenVerwijderen