donderdag 2 juli 2015

Mijn naam is Blondie



Blondie -  Picture this

Toen op het schoolplein. Toen ik nog zo klein was. Toen je de zinnen nog gewoon met toen begon omdat niemand er een probleem in zag. Toen, weet u wel, toen zei ik het tegen mijn klasgenoten op het plein: ik hou van Blondie. Ik was zeven of acht en had geen benul. Ik dacht nog helemaal niet aan meisjes. Ze had ook een groot konijn kunnen zijn met dat Denise Denise, I’m in love with you, oeh hoe. Dat grappige enorme blonde kapsel en die grote zwoele ogen. Ik herinner me het nog als was het gisteren dat ik de clip zag, maar misschien zijn dat wel aangegroeide herinneringen. Je weet hoe dat gaat. Daarna zie je die clip nog honderdmaal en ga je dat verwarren met vroeger.



In ieder geval, zo zat dat toen, dus. Ik hoorde dat hypnotische stemmetje, zag dat vierkante kattenkopje en dat allemaal betoverde de jeugdige ziel in mij. Ik zeg dan wel dat ik herinneringen van toen vast met die van nu vermeng, maar iets in dat beeld is afwijkend. Ik heb het gevoel dat de cartoonversie in mijn hoofd van die eerste keer heel wel een originele herinnering kan zijn. Zo is er een andere herinnering aan naar een bepaalde school gaan. Ik weet niet meer welke, maar het zou de eerste school in Huizen kunnen zijn. Met die herinnering is iets geks aan de hand. Als ik er nu aan terugdenk is het alsof ik toen wist dat ik hem nu zou herinneren. Het is alsof ik dat beeld met mijn ogen heb gefotografeerd.



Het was niet dat ik ermee kon wegkomen. Zeggen dat je een meisje leuk vindt als je kind bent. Kom nou! Het bleef me naar het hoofd geslingerd worden. Zeker dat hele jaar door heette ik Blondie. Wat kunnen kinderen toch wreed zijn. Toen vond ik het vreselijk, maar nu weet ik beter. Ik was anders en er niet beschaamd meer over. Het is gek als ik bedenk hoe lang het eigenlijk duurde voor ik wist dat het de naam van de band was en dat zij Debbie Harry heette. Van Deborah. Zo’n naam waar ik niks mee kan. Meisje of vrouwen die Deborah heten zie ik onvermijdelijk als heel Christelijke nette dames waar geen seks bij komt te kijken. Maar Debbie, ja, Debbie, dat is wat anders. Debbie was de naam van meisjes die wel van plezier hielden.

Jean Michel Basquiat - Death of Michael Stewart
Marcel Ozymantra - Wiskes vlucht















Zoveel meer valt er te ontdekken in het Debbie-archief als je verder zoekt. Wist je dat The Talking Heads hun debuut-lp hadden in hetzelfde jaar dat ‘Denise’ uitkwam? De lp heet 77 om het ons makkelijk te maken. Een briljante plaat. Eigenlijk veel beter dan het concertalbum Stop Making Sense waarmee ze hier zo bekend zijn geworden. Debbie was ook bevriend met Andy warhol, maar belangrijker nog dan dat, ze was bevriend met Jean Michel Basquiat! Daar kwam ik pas veel later achter toen ik me verdiepte in deze hier nauwelijks bekende kunstenaar. Hij treed op in hun videoclip ‘Rapture’, zij speelt een rolletje in zijn speelfilm Downtown ’81. In de tijd dat Blondie zulke grote successen had verschenen er fantastische albums van allerlei nog steeds nauwelijks bekende bands. En zij kenden al die mensen zelf omdat ze uit hetzelfde milieu kwamen. Allemaal strijdend om hun muziek te laten horen.

Debbies zeventigste verjaardag werd onlangs op FetishBook uitgebreid gevierd. Waarom? Voor een deel ‘omdat ze er zo goed uitziet voor haar leeftijd’-bullshit, maar voornamelijk omdat het een stoer en getalenteerd wijf is. Madonna heeft bij haar wat van de mosterd gehaald en menig hedendaags popsterretje kan nog wat van haar leren.




illustratie M. Ozymantra


Geen opmerkingen:

Een reactie posten