donderdag 23 juli 2015

De aardse mystiek van The Flaming Lips

The Flaming Lips - Do you realize?

Het komt vaak voor dat ik regelmatig naar een Engelstalig liedje luister en me nooit bezighoudt met waar ze over zingen. Hoe klinkt iets, wat is de sfeer, zit er een lekker ritme in en hoe is het refrein, dat is het belangrijkst. Vaak is het toch baby this en baby that. U kent het wel. Muzikanten die ook wel weten dat niemand naar ze luistert. Maar een paar jaar geleden veranderde dat een beetje. Veel van de muziek die niet in de hitparades staat wil wel eens ergens over gaan. Wat dat betreft, hoe verder je teruggaat richting the sixties, des te meer inhoud. Soms een mooi verhaal, soms zelfs een boodschap.

Bijna tien jaar geleden alweer leerde ik The Flaming Lips kennen via een sociale website (nee, het was niet FaecesBoek). Ik zat toen vooral in harde muziek: Kyuss, Soundgarden, Queens of the Stone Age en zo. The Flaming Lips was zacht, gezongen met een magere stem en vol van vooral gekke geluiden. Toch, nou ja, je weet hoe dat gaat, toch besloot ik ze een kans te geven. Het was wel tijd om eens wat liefelijkheid in mijn platenverzameling te brengen. Werd ik dan eindelijk volwassen? Yeah, right!

At War With The Mystics was de eerste cd die ik kocht. Daarna ging ik met een vriend naar een concert van hen. Het was een... Nou ja, het was een indrukwekkende gebeurtenis. Eén keer in je leven moet je The Flaming Lips hebben gezien. Dat is alles wat ik er over kwijt wil.


Wat me vooral boeit aan hun teksten is dat er een wereld in wordt getekend die vrij is van God of goddelijkheid, maar er is wel de magie van het wetenschappelijk universum. Niet dat er geen ruimte is voor religiositeit, maar die religiositeit, dat gevoel van verbondenheid met de creatie, krijgt in de woorden van Wayne Coyne een heel andere vorm. Neem nou dit nummer wat ik voor uw gemak heb vertaald, ‘Do You Realize’, van Yoshimi Battles the Pink Robots. Een cd die gaat over een meisje dat letterlijk vecht tegen haar kanker.

Alleen al deze twee gedachten, dat straks iedereen dood zal zijn die we kennen, en dat de zon nooit ondergaat, dat is namelijk een illusie, die wordt veroorzaakt doordat de aarde ronddraait, maken iets van verwondering in mij los. Er ontstaat een leemte van begrip die ik niet kan vullen met de idee van God. Ik wordt geconfronteerd met mijn sterfelijkheid en de eindeloosheid van het universum. Ik realiseer me dat er wetten zijn, natuurwetten, die zullen blijven werken als ik allang ben verdwenen. Dat maakt dat ik hier op aarde er het beste van zou moeten maken. Of niet, want dat ligt helemaal aan jezelf.




Besef je het?


Besef je het - dat je gezicht zo mooi is
Besef je het - dat we drijven in de ruimte
Besef je het - dat je huilen moet van gelukkig zijn
Besef je het - dat iedereen die je kent op een dag dood zal zijn

En in plaats van ze allen vaarwel te zeggen - laat het ze weten
Dat je beseft dat het leven snel zal gaan
Het is moeilijk om de goede dingen te behouden
Dat je beseft dat de zon niet ondergaat
Want dat is enkel een illusie veroorzaakt door de wereld die ronddraait

Besef je het - o, o, o
Besef je het - dat iedereen die je kent
Op een dag dood zal zijn

En in plaats van ze allen vaarwel te zeggen - laat het ze weten
Dat je beseft dat het leven snel zal gaan
Het is moeilijk om de goede dingen te behouden
Dat je beseft dat de zon niet ondergaat
Want dat is enkel een illusie veroorzaakt door de wereld die ronddraait

Besef je het, dat je gezicht zo mooi is
Besef je het?


Wat deze simpele zinnen pas echt hun kracht geven is de muziek waarop ze worden gezongen. Een opwaartse stroom van klanken alsof het universum ons allemaal omarmt. Daar herken je de goede popmuziek aan. Een haarzuivere samenwerking tussen woord en klank.



De starterskit:

Clouds taste metallic (1995)
The Soft Bulletin (1999)
Yoshimi battles the pink robots (2002)
At war with the mystics (2006)



Geen opmerkingen:

Een reactie posten