donderdag 11 juni 2015

Waarom ik zo van Rutte hou



Waarom ik zo van Rutte hou, vroeg een vriend me onlangs. Ik grijnsde zoals ik heb geleerd, met die grijns die ieder mens kan ontwapenen, waar geen kritiek tegen bestand is, en probeerde een antwoord te formuleren. Een zo algemeen mogelijk antwoord, dat wel. Ik heb al lang geleden geleerd nooit een al te direct antwoord te geven. Liefst draai ik er een beetje omheen en spreek ik de ander eerst aan. Wie weet vindt die ander zichzelf toch eigenlijk belangrijker. Zo gaat dat vaak met mensen die vragen aan je stellen. Ze willen liever dat jij hun de vragen stelt. Als dat niet voldoende is dan heb ik altijd nog een mooie algemene waarheid klaarliggen. Dat iedereen zijn of haar verantwoordelijkheid moet nemen. Dat we het nou eenmaal samen moeten doen. Dat het in het algemeen belang gebeurt. Dat iedereen zijn schouders eronder moet zetten. Dat je van zeuren niet gelukkig wordt.

Kijk, waarom ik echt van Rutte houd is omdat het me zo’n plezierig vrij geweten geeft. Ik hoef eigenlijk nooit meer ergens echt over na te denken. Met een lach en een kwinkslag. Dat is alles! Echt, niemand doet me nog wat sinds ik dat heb aangeleerd. Zolang ik maar uitstraal dat ik de gelukkigste happy motherfucker op aarde ben vergeeft iedereen me alles wat ik fout zou kunnen doen. Menig dictator zou baat hebben bij zo’n opgeruimd humeur. Ooit wel eens Hitler zien glimlachen? Nee toch? Kijk, dan wordt je vanzelf de meest gevreesde man op aarde. Neem Rutte dan, de meest geliefde man in dit land! Ik ga voor het gemak van dat laatste uit. Waarom anders zou een meerderheid op hem stemmen en zelfs zijn tegenstanders hem helpen met allerlei lastige klusjes? Van zo’n Roemer wordt je toch niet vrolijk? En die Wilders, dat zuurkoolhoofd, waar heeft hij zijn lachen geleerd? De School van Augurken?

Het is een heerlijk voorrecht om zonder geweten te leven. Nou ja, zeg niet dat Rutte geen geweten heeft, maar het doel heiligt de middelen, denk ik dan. Als het niet rechtsom kan dan maar linksom. Het mooie is dat mensen je ondanks alles toch zo sympathiek blijven vinden. Ze kunnen brommen en zeuren, ze kunnen argumenten van hoog en laag allooi aanvoeren, maar ik schuif ze allemaal terzijde. Ik hoef alleen te doen wat moet om aan de macht te blijven. Grijnzen, joviaal zijn, de arm om iemand slaan, een net pak dragen en vooral nooit toegeven dat ik het zo nu en dan ook bij het verkeerde eind kan hebben.

Of ik uitkeringen bekort, zieken en armen in een moeilijk parket manoeuvreer, of ik nou de rijken spek en de middenstand laat stikken, of ik de pgb's in de war gooi en alles wat publiek is privatiseer, of ik zzp'rs laat stikken die ik nou in de eerste plaats graag wilde, of dat ik mijn dikke ik voor alle andere dikke ikken leg, het maakt niet uit. Ik ben een man van het volk. Ik drink bier zoals jij. Ik hou van de vogels en de zon, van een terrasje zo nu en dan. Ik zing onder de douche en vergeet ook wel eens de melk goed af te sluiten. Ik ben uw leider en uw alleman, ongetrouwd en zonder kind. Ik ben iedereen en elke ik die dik is wordt door mij bemind. Mijn ideeën zijn onbekend. Mijn liefde is niet anders dan die van u en jij. Ik heb geen beleid dan die door het volk wordt voorgeschreven, al is dat vooral volk in pak, want ook ik draag graag een stropdas met oranje strepen. U houdt van mij ondanks uzelf, omdat ik zo gewoon ben, zo aardig en zo graag lach met iedereen! IK, premier der Nederlander, eerste onder de gelijken!


Geen opmerkingen:

Een reactie posten