vrijdag 5 juni 2015

In de war van mensen



Soms raak ik in de war van mensen. Maar om eerlijk te zijn, ik raak tegenwoordig minder in de war van mensen dan vroeger. Het ontbreekt me misschien aan, eh, hoe noem je dat ook alweer, EQ, Emotionele Quotient. Misschien is dat omdat toen wij opgroeiden het IQ belangrijker werd gevonden. Het ging er meer om dat je dingen kan analyseren en oplossingen vinden dan dat je mensen begrijpt en die dingen die we emoties noemen. Het kan ook zijn dat ik meer aan IQ hecht omdat ik het gewoon niet in me heb, dat EQ.

Zo nu en dan voel ik me dus wat alleen in deze wereld waarin iedereen zo veel naar zijn of haar gevoel leeft. Je moet er maar rekening mee houden en dat is niet makkelijk als je er niet mee bent opgegroeid. Sterker nog, ik heb altijd het idee gehad dat je gevoelens op de tweede plaats komen. Wat van belang is, je ideeën, je overtuigingen, dat soort dingen, die lijken aan waarde te hebben ingeboet. Het is belangrijker dat ik mijn gevoel laat zien dan wat ik denk. Ik heb daar nog steeds moeite mee. Gevoelens zijn zo onbepaald. Zeker het ongegeneerd uiten ervan komt op mij nogal egoïstisch over. We hebben tenslotte allemaal gevoelens. Waarom zijn de mijne belangrijker dan die van jouw? Omdat ik ze toevallig heb?

Sommige mensen zijn er geweldig in. Ik zie het nooit aan ze, maar zomaar opeens zijn ze van vreemd vriend geworden. Daar heb ik weinig serieuze behoefte aan. Ik vertrouw dat niet. Daarvoor hecht ik teveel waarde aan vriendschap. Ik ben enorm sterk in het bevriend zijn, maar heel kwetsbaar in het ontvrienden. Een mooie term ontleent aan Fb, maar op dat platform komt de ware betekenis van vriendschap natuurlijk nooit tot zijn recht. Kennis, dat is zo’n beetje hoe ver het meestal gaat en dat vind ik prima. Kennissen zijn leuk, maar ik verbind er niet al teveel gevoelens aan.

Dat sommige heel goed zijn in het schatten van gevoelens, zal ik maar zeggen ‘lezen van gevoelens’, geeft me aan de ene kant een goed gevoel. Misschien kan ik het ook leren als zij het kunnen. Aan de andere kant beangstigt het me een beetje. Misschien wegen mijn gevoelens zwaar voor me juist omdat ik ze niet zo makkelijk uit. Niet iedereen hoeft ze te lezen. Het is een privéwereld die ik met enkelen deel.

Goed, ik beweerde dus dat ik er beter in ben geworden, in gevoelens lezen. Ik raak er niet meer zo van in de war als vroeger. Al heb ik altijd een soort koppigheid gehad die me vertelde dat ik op het goede pad zat. Niet dat mijn pad zo goed is, maar het was me duidelijk dat ik alleen mijzelf kon helpen. Zomaar voetstoots iets van een ander aannemen ligt niet in mijn aard. Doe ik dat wel en merk je dat, geloof me, dan interesseert het me niet genoeg of heb ik er reeds lang over nagedacht.

Een gesprek met een spreekwoordelijk stug persoon herinnerde me daar weer eens aan. Tukker en bouwvakker, hoe stroef kan je het maken? Geweldig aardige gast en nog intelligent ook, maar juist dat laatste wordt hem zo nu en dan noodlottig. Dan doorziet hij dingen, zijn analyse heeft een antwoord gebrouwen op een niet uitgesproken probleem, en hij geeft dat antwoord, zo kaal en van enige consideratie voor gevoeligheid ontdaan. Dat is hij. Zo is hij. In zijn hoofd is het de bedoeling anderen van raad te voorzien, ze te helpen. Hij vindt dat het voldoende is. Een oplossing staat namelijk los van de gevoeligheden. Hij laat zich ook niet van de wijs brengen. Niet zoals ik. Misschien dat hij vroeger ook wilde dat zijn oplossing werd uitgevoerd, maar tegenwoordig heeft hij er vrede mee om het enkel te zeggen. Als het maar wordt gehoord.

Ongevraagd vertelde hij me een oplossing voor een probleem op werk, iets waar een andere collega van mij mee zat. Het onderwerp kwam toevallig op tafel. Hij had er blijkbaar al over gedacht en gooide het er zo uit. Bijna perfect in vorm en inhoud. We discussieerden nog even over de fijne puntjes, maar uiteindelijk heb ik het aan mijn collega voorgelegd, netjes ingekleed. Meer als een suggestie, als een optie. Ze vond het gelukkig een goed idee. Blijkbaar gaat dat het worden. Nou ja, tot iemand anders denkt dat deze het beter weet. Je kent het wel. Zoveel ego’s, zoveel slechte ideeën. Ik weet niet zeker of ze het direct van hem had geaccepteerd, of ze de moeite had genomen te luisteren. Ze lijkt me intelligent genoeg en verstandig. Maar het voelde goed om een tussenstap te vormen. Ik ben blij met mijn kleine stukje vertaling. Zo groei ik ook weer een beetje.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten