vrijdag 22 mei 2015

Sintel – baby en het badwater (3)




Ja, het is inderdaad nog niet zo ver, ons tijdschrift is nog niet beschikbaar voor het publiek. Potverdrie, dat vind ik nou ook jammer! Maar goed, als onbetaalde redacteur heb je ook nog werk, vriendin of familie en de eigen kunstzinnige hobby. Ga er maar aan staan! Geloof me, ik zie dit blad liever gisteren dan morgen verschijnen, maar goed, dingen moeten worden gedaan. Nu zijn we bijvoorbeeld bezig om de crowdfunding-actie op gang te zetten. Papier drukken kost nou eenmaal geld.

Dat is precies waarover ik het hier met jullie wilde hebben: papier. Dat wat aan bomen of weggegooide kleding wordt onttrokken. Afgeleid van het Griekse woord ‘papyrus’, geloof ik. Wat dan weer een soort platgestampt riet was. Dus, papier. Niks zo heerlijk om een boek te ruiken, om  pagina’s om te slaan, om terug te bladeren en, voor sommige die klassiek geschoold zijn, aantekeningen in de marge te maken. Sentimenteel, hoor ik menigeen mopperen. Slecht voor het milieu, hoor ik een ander zeggen. Allemaal waar, misschien. Zo schoon zijn computers echt niet. Al die stroom die moet worden opgewekt. De zeldzame materialen die onder slechte omstandigheden moeten worden gedolven en een slechter milieu achterlaten. Ja, ja...

Maar laten we het over iets anders hebben. Laten we het over een haastige maatschappij hebben, waarin weinig tijd wordt gelaten voor lekker rustig hangen. Een maatschappij waarin mensen zeggen dat als ze het boek niet in een keer uit hebben ze het net zo goed niet konden lezen. Een maatschappij waarin elk uur, elke minuut, elke seconde dient te worden verantwoord. Aan welke autoriteit ontgaat me nogal eens. Op werk is dat wel duidelijk, maar een gezin van twee met een kind en dan gewoon thuis? Of een single die eigenlijk niks hoeft te doen van wie dan ook? Wat maakt dat we allemaal toch met de tong op de grond van alles uitvoeren, allemaal binnen een van tevoren bepaald tijdsbestek? Waarom hebben we minder tijd dan ooit, terwijl we meer techniek tot ons beschikking hebben? De computer in je smartphone is slimmer dan de computer die de eerste mens op de maan heeft gezet.

Hoe kan het zijn dat kinderen al op hun vijfde schoolkeuzes moeten gaan maken over hun toekomst? Waarom is het zo dat de vrijheid van meningsuiting wel een vrijheid is waarvoor wordt gestreden, maar de vrijheid om je tijd te laten verslonzen niet? De tijd nemen voor dingen. De klok langzaam voorbij laten tikken om in de middag plotseling de behoefte te voelen om te eten en dan pas boodschappen te doen. Het lijken dromen die alleen weggelegd zijn voor werkelozen en de extreem rijken. Nou, die eerste groep mag dat allang niet meer want ze zullen sjeezen alsof hun leven ervan afhangt. En ervan afhangen doet het, want je wordt zomaar voor niks gekort. Nee, de vrijheid je tijd te verspillen is alleen weggelegd voor iemand die genoeg geld heeft geërfd, zou je bijna denken.

Ik dwaal af, maar met een doel, geloof me maar. Een boek is een prachtige vorm van tijdverdrijf waarin je de tijd kan vergeten. Beter nog, je raakt gewend aan een andere tijd: die van het verhaal. Een tijdschrift vol korte verhaaltjes is natuurlijk prima als je van hapsnap cultuur houdt. Het is ideaal voor iemand die vindt dat een boek in een keer uit moet. Een tijdschrift als een kroket. Sintel wil graag een tijdschrift als een biefstuk zijn, bloederig en half rauw, waar je de tanden in moet zetten, wat je onbekende sensaties kan geven. Met mijn verontschuldiging aan vegetariërs. Ik kan niet zo snel een voor jullie geschikte metafoor vinden. Een tijdschrift waar je de tijd voor neemt en wat zo nu en dan van die klok van je rug kan halen. Een tijdschrift dat die mysterieuze ‘autoriteit’ dwarsboomt die al jouw tijd verantwoordt wil zien. Zo’n tijdschrift.

Maar waar slaat de ondertitel van deze blog eigenlijk op: baby en het badwater? Volgende keer, mijn beste, komende week vrijdag het volgende deel.


Geen opmerkingen:

Een reactie posten