vrijdag 13 maart 2015

Een nieuw geluid




Misschien merkte u het wel, maar ik niet. De toon van deze blog is veranderd. Is het wat zwaarder geworden? Ik weet het niet. Ik kan mijn vinger er niet op leggen. Misschien is het de winter wel. Die trekt mijn gedachten naar alleen serieus. Misschien wordt ik wel serieuzer naarmate ik meer jaren tel. Zo na mijn ehmm tja moet je dat nou zeggen Ozymantra 44ste verjaardag in december. Daar zit toch niemand op te wachten, op persoonlijke wederwaardigheden van de schrijver? Oh, wacht, misschien juist wel. Egodocumenten zijn juist heel populair. Maak er een reality-show op papier van.

Ik weet het ook niet. Zo nu en dan denk ik , kom, volgende blog mag wat luchtiger. Laat het eens over leuke dingen gaan. Je weet wel, zoals Sylvia Witteman of eh... Ik lees eigenlijk nauwelijks blogs. Die van Sheil Sitalsing vind ik wel verstandig. Maxie Februari en er zit er nog zo één... Marjolein de Vos? Die is erg goed, maar soms ook wat zwaar. Ik lees Bas Heijne graag. Hij analyseert helder. Daar heb ik bewondering voor. Daar kan ik weinig kritiek op hebben. Zo nu en dan beleef ik ook plezier aan Youp, maar vaak probeert hij te makkelijk slachtoffers te maken. Youp is een beetje het hele luie linkse tv-publiek in een. Holman is weer een ander geval. Soms grappig, maar hij lult eigenlijk graag om alles heen. Ik gebruik die methode ook wel eens, een verhaaltje waarin de kritiek verborgen is en ambigue blijft. Maar echt het hart op de tong wordt dan afgesneden. Goh, zit ik nou ander columnisten te bekritiseren? Laat maar. Waarom zou mijn menig daarover belangrijk zijn.


Een willekeurig leuk nummer dat ik ken
en wat prima te beluisteren is 
tijden het lezen van de blog.

Moet het ook ergens over gaan? Bent u werkelijk geïnteresseerd in wat ik over weet ik veel noem maar een onderwerp iets als Opstelten en Teeven bijvoorbeeld te vertellen heb? Moet je niet bij mij zijn. Ze komen me een beetje schurkachtig over, eerlijk gezegd. Kan toch niet anders met zulke tronies? De Spic & Span van de politiek. Kent u die? Johnny Mieremet en Sam Klepper, twee van die geliquideerde gangsters. Ja, noem het maar geliquideerd, Wikipedia, want dat klinkt altijd nog beter dan ‘vermoord’.  Maar het is net als in een oorlog. Een soldaat vermoord zijn tegenstander niet. Moord is iets wat een gewapend persoon doet tegen een ongewapend persoon die geen eh... organisatorisch verband of gelijkheid heeft. Een crimineel die door een crimineel wordt vermoord delen in zekere zin dezelfde binding als een soldaat die door een soldaat wordt omgebracht. Een burger daarentegen die door een crimineel wordt omgebracht, die staat niet op gelijke voet en wordt aldus vermoord. Zijn dat justitiële termen? Ik weet niet waarom ik zo afdwaal. Wat Opstelten en Teeven hebben gedaan heeft natuurlijks niks met moord te maken. Wel met georganiseerde misdaad. Dat dan weer wel!

Oké. Misschien toch eens proberen wat luchtiger onderwerpen te zoeken. Het kan vast, Marcel! Doe eens je best! Laat dat somberen maar aan... nou ja, aan iemand anders. Zijn er eigenlijk nog sombermansen die serieuze onderwerpen regelmatig aansnijden? Vast. Nee, vanaf nu, startend na deze column, vanaf dan, alleen nog vrolijk en luchtig als een ballon in de zon! Ja, dat beloven wij. Absoluut! Hoe zou dat mis kunnen gaan, vraag ik u. Aan de andere kant, potverdrie, noem je blog dan ook niet uit de ONDERtoon! Dan klinkt alles toch altijd een stuk somberder?


 
Een willekeurig schilderij van mij ter illustratie,
uit 1999, denk ik,
wat nog steeds op een koper wacht. 
Het heet Iedereen droomt, is met olieverf en foto. 
Ik geloof dat het 50 x 70 centimeter groot is, 
maar ik weet het niet zeker. 
Zou ik even moeten opzoeken als u interesse hebt.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten