vrijdag 6 maart 2015

Digitale resolutie

Laatst liep ik door een expositie en een video-installatie murmelde heel urgent over hoe verschrikkelijk het zou zijn als robots intelligent werden. Stephen Hawking waarschuwde ons er onlangs voor. Zulke robots zouden zich tegen ons keren. In een interview werd een informaticus erover aangesproken en hij zag het wel als waarschijnlijk. Er komt binnenkort een film uit met een intelligente robot en Sigourney Weaver vertelde in The Daily Show dat het in 2025 of 2050 wordt verwacht: zelfdenkende robots! Ja, u leest het goed. We gaan naar de haaien als het eenmaal zover is. Ik kan me daar wel iets bij voorstellen. Hebben we echt al iets gedaan waarvan een robot kan denken, goh, dat moeten we vooral behouden? Een robot zal toch wel een betere Nachtwacht kunnen schilderen?

Maar is dat werkelijk een gevaar? Ik hoor u al denken, ach, ze overdrijven, wat een fantasten en vaak zou ik het met u oneens zijn, want er zijn nou eenmaal bizarre en wonderlijke dingen die we twintig jaar geleden niet hadden zien aankomen. Smartphones bijvoorbeeld. Of Geertje Zuurkoolhoofd Wilders. Of Netflix. Wie had dat jaren geleden kunnen voorspellen en wie weet er nou wat er in de toekomst allemaal gaat gebeuren of wordt uitgevonden? Had iemand ooit kunnen bedenken dat we in een ‘participatiesamenleving’ zouden belanden waarin een werkeloze oma geld moet vragen voor het passen op haar kleinkinderen? Maar in dit geval, echte zelfdenkende robots of computers, dat zie ik niet zomaar gebeuren. Mensen die dat soort dingen voorspellen weten over het algemeen te weinig van biologie, hersenen en intelligentie. De gemiddelde muis is nog steeds slimmer dan de meest ingewikkelde robot.

Nee, het urgente probleem is niet dat de technologie mensachtige intelligentie krijgt en ons op een dag zou overtreffen. Het echte probleem is juist dat wij ons leven passen in de lage intelligentie van onze technologie. Formulieren kunnen online worden ingevuld, maar er zijn maar een bepaald aantal mogelijkheden, dus passen we de mogelijkheden van de invullers aan. Kaartjes bij automaten zijn handig, maar het is ingewikkeld om allerlei uitzonderingen toe te voegen. Dus laten we die achterwege. Pasfoto’s kunnen alleen feilloos herkenbaar worden als niemand meer in ze glimlacht. Dus glimlacht niemand meer in een pasfoto. Dit geld natuurlijk vooral voor al die mensen die afhankelijk zijn van technologie voor de massa. Er is namelijk geen geld voor elke uitzondering die biologisch leven eigen is. Het bandje van de voicemail kan maar een beperkt aantal mutaties aan.

Maar dat zal anders zijn in de toekomst, hoor ik optimisten zeggen, dan is het allemaal wel mogelijk. Maar waarom zou men het willen invoeren? Het is vast een stuk duurder om overal Kunstmatige Intelligentie op te zetten dan wat we nu hebben. Als de mensen toch tevreden zijn met wat er aan middelmaat is geregeld, waarom die noodzaak? Wie betalen kan heeft meestal liever een mens als hulp. De toekomst is die van beetje dommige technologie, want we hebben er voldoende aan. Een technologie die elk aspect van ons leven middelmatig regeert. Een technologie die onze glimlach te lastig vindt om te registreren.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten