zaterdag 9 augustus 2014

True Detective Games




Er is dit nieuwe spel op de markt, vernoemd naar die hitserie van afgelopen jaar, True detective, maar ik denk dat ze het ook Labyrint of Cluedo hadden kunnen noemen, want het lijkt er een beetje op. Ik zou daar in deze blog graag wat aandacht aan besteden. Niet omdat ik zo gek ben van spelletjes, maar omdat dit wel een heel bijzondere benadering is. Er zijn twee groepen waarin de deelnemers zijn verdeeld. De twee zoeken vanuit een ander standpunt naar de oplossing van een probleem. Stel je voor, een bus met kinderen is ontvoerd op de grens van Ballonië en Hallusinatia en jij zit in de groep van Hallusinatia, dan moet je samen met je collega's erachter zien te komen wie er achter de aanslag zit. Overal zijn aanwijzingen, maar die komen eigenlijk altijd in de vorm van stukjes tekst waarvan niet te achterhalen is of ze de waarheid spreken of niet. Door te argumenteren met je collega's hoop je erachter te komen welke aanwijzingen de echte zijn.

Dat op zich is al interessant, vind u niet, maar wat het pas echt spannend maakt is dat er tegelijk een ander spel wordt gespeeld. Drie of vier andere mogen namelijk doen alsof zij de dader zijn! Zij mogen de aanwijzingen ontkennen, bekennen of toekennen. Als ze echt gemeen willen zijn mogen ze zelfs nieuwe aanwijzingen maken. Die groep spelers concurreert direct met elkaar. Hun doel is zoveel mogelijk punten van elkaar en de twee kleine groepen te stelen. Degene die op het eind de meeste heeft wint het spel. Ballonië en Hallusinatia kunnen eigenlijk nooit winnen. Hun enige voldoening ligt namelijk in het erachter komen wie van die grote spelers de aanslag heeft gepleegd. Zij kunnen er verder geen enkele invloed op uitoefenen. De grote spelers blijven altijd gevrijwaard van een werkelijke aanklacht. Op het eind gaan alle punten van Ballonië en Hallusinatia geheel naar de winnaar van het grote spel. Of dat de schurk is of niet. Er is zelfs een kans dat er tegen het einde geen oplossing is voor de kleine landjes. Maar, telkens als je een van die grote knullen tegenkomt, moet je wel zoete koekjes met ze bakken. Je weet nooit of ze zich plots tegen je zullen keren.

Een van de mooie kanten van dit spel is dat iedereen het overal en altijd kan spelen! Een ander voordeel is dat je niet echt hoeft na te denken over de rest van de wereld. Want het lijkt oppervlakkig wel alsof je bezig bent met wat er gebeurt, maar het zijn allemaal schimmen. Het is het spel aan het oppervlak. Dat wat van belang is speelt zich op heel andere niveaus af waar je helemaal niet bij kan. Geen complotten of zo, gewoon, te ver weg van je bed. Waar je je graag over opwindt is niet waar het eigenlijk om gaat. Dat soort zaken zijn eerder verhuld in saaiheid dan in geheimen. Het zijn de opvatting van de grote jongens die er toe doen, dat waar ze van dromen als ze voor zich uitstaren in hun persoonlijke jets. Het is de gedachte dat een succesvol mens belangrijker is dan iemand die geen succes zoekt of krijgt. Het is de gedachte dat het niet gaat om mazzel en erfelijke voordeel, maar om kwaliteit en hard werk. Het is het idee dat als je alles maar loslaat, geen controle van regeringen of andere instanties, dat we dan de beste wereld krijgen die mogelijk is. Dat is waar die grote jongens aan denken als ze de punten van de kleintjes pikken en verorberen alsof het Hollandse Nieuwe is. Aangezien ze allen hetzelfde willen is er dan ook geen enkel voordeel voor de kleintjes. Ze zijn allen bullies, maar de ene lijkt sympathieker dan de ander.

Het enige echte nadeel aan dit spel is dat mensen die het serieus spelen op het eind nogal depressief en terneergeslagen kunnen zijn.

1 opmerking: