vrijdag 13 juni 2014

Het buitenaardse oog – individu


In de voorgaande stukken hebben we het over orde gehad. Een orde die voor ons vanzelfsprekend is, maar die voor het dier mens soms wat moeizaam te volgen is. We hebben het hierover omdat jullie zonder twijfel zo nu en dan in contact zullen komen met mensen. Wij willen u voorbereiden op iets dat verwarrend gaat worden. Hoewel een mens zeer wel in staat is zich helder uit te drukken zal u nu en dan het idee krijgen dat ze een heel andere kijk op het leven hebben. De wereld is nog onaangenaam vreemd voor een mens en wat er in een mens gebeurt is nog vreemder, zo blijk maar wat vaak.

Voor het gemak zal ik hier in het kort herhalen wat vooraf is gegaan. We hebben eerst duidelijk gemaakt dat een mens niet in staat blijkt te erkennen dat alles wat is, het universum, de werkelijkheid, ook alles bepaalt dat daarbinnen functioneert. Natuurwetten veranderen niet omdat een mens het zo graag wilt.
Vervolgens hebben we proberen te laten zien welk web van mogelijkheden en remmen zich toont in de biologie, ook natuur genoemd. Dit samenwerken van atomen om zich te onttrekken aan de eeuwige wetten van het universum is bij voorbaat veroordeelt te falen, maar een mens ontkent dit graag. Ook die natuur legt een mens grenzen op die moeilijk zijn te ontwijken. Elke ingreep daarin levert aan de andere zijde ongemakkelijke repercussies op. Genetische manipulatie kan, zoals we allen weten, maar vermindert weerbaarheid en soortenrijkdom. Meer genetische manipulatie zal nodig blijken en zo gaat het door.
Als laatste kwamen we aan bij cultuur. Een manier voor intelligente diersoorten om kennis, geschreven en ongeschreven, rationeel en irrationeel, gevoel en berekening, door te geven aan de volgende generatie. Het individu mens stelt zich graag voor hier grote invloed op te hebben, maar meestal blijkt dit een toevallige samenloop van omstandigheden. Een groot mens zet veranderingen binnen de cultuur niet aan, maar geeft er hoogstens vorm aan. Die beweging komt toch wel, ook met minder begaafde mensen.

Binnen deze verhouding ziet een individueel mens zich graag als het centrum. Dat waar alles begint en eindigt. Als de feiten dit tegenspreken volgt er teleurstelling, boosheid, verdriet, defaitisme, cynisme en uiteindelijk, zoals in sommige gevallen, sadisme. Veel van de soorten leven buiten de aarde hebben vanzelfsprekend moeite met deze reacties. Sommige onder ons kennen telepathie en voelen zich geen individu, anderen realiseren zich de verhoudingen waarbinnen het leven afspeelt en accepteren deze. Het zorgt voor rust en schept de mogelijkheid om echt gelukkig te zijn. Bovendien, als er behoefte is aan verzet tegen deze invloedssferen, is er een zeker realisme met betrekking tot de uitkomst.
            Het individu is, zoals alle niet-telepathische rassen weten, een prachtig gegeven. Iemand heeft gevoel dat gedachten en impulsen van binnen opkomen en van het individu zelf zijn. Het is het enige en eerste ding dat menig wezen echt bezit. Een eigen mening, een eigen smaak, een eigen liefde, een eigen haat. Het hebben van geheimen is uitermate belangrijk om individu te zijn, daarom verdwijnt dit bij telepathie. Een geheim is als een schild waarachter meningen en smaken kunnen ontwikkelen die met goed recht alleen aan dat bepaalde individu zijn toe te schrijven. Al is het zelden dat een individueel mens werkelijk een originele eigen gedachte heeft, eentje die niet door omstandigheden van cultuur en natuur is opgeroepen, eentje die niet door misvuren of weerkaatsen van voorgeprogrammeerde moleculen en atomen is veroorzaakt, blijft het uitermate belangrijk de illusie op te houden. Toegeven dat veel niet van het individu zelf is leidt helaas bij een mens maar wat vaak tot het opgeven van de eigen verantwoordelijkheid voor daad en gedrag.
Dankzij het aanwezig zijn van individueel gevoel en denken wordt een maatschappij verder ontwikkeld. Wat anders een mierenhoopachtige moloch zou zijn die haar leden zonder onderscheid opvreet en uit poept tot een ramp van hogerop het uitmoord, een biologische in de vorm van ziektes of andere dieren, een universele in de vorm van aardbevingen, kometen of novazon, wordt dankzij de aanwezigheid van het individueel denkende wezen een zichzelf verbeterende machine. Juist het streven van een mens, of dat in de vorm van een filosoof, een koning, een boer, een soldaat, kunstenaar, politicus, activist, trendsetter, et cetera, maakt dat een cultuur zich verder ontwikkeld en beter aanpast aan de omstandigheden.
Wat dit streven om beter te worden bij een mens vaak fnuikt is het gebrek aan realiteitszin. Op een gegeven moment ramt het individuele streven tegen onverzettelijke wetmatigheden en keert de individuele kracht tegen zichzelf en haar maatschappij. Inzicht in deze dynamiek zou een mens veel ellende besparen.
Dit is niet in strijd met het eerder geponeerde gegeven dat culturele zaken zich toch wel voordoen, ondanks of er een groot mens vorm aan geeft of niet. Een groot individueel mens kan in de vorm die wordt gezocht de ontwikkeling een extra positieve kracht geven. Al is het helaas maar wat vaak dat mensen die tot zulke hoogte zijn getreden weinig goeds in gedachte hebben. Ze zijn meestal uit op vermeerdering van de eigen glorie ten nadele van hun medemensen.
            Als communaal wezen varen we er allemaal bij het individu in onszelf te koesteren. Dit mag bekend zijn. Dat er grenzen aan zijn is net zo bekend, maar een mens heeft er wat moeite mee.


Geen opmerkingen:

Een reactie posten