vrijdag 2 mei 2014

Reizen voor de tweede keer



Je weet hoe het is met sommige mensen, die willen het liefst zoveel mogelijk landen afreizen. Als er ook maar één bestemming aan het eind van hun leven over is zijn ze bang daar spijt van te krijgen. Telkens weer die enthousiaste verhalen waar ze nu weer zijn geweest, wat voor avonturen ze nu weer hebben ondergaan. Het is wel schattig, vind u niet? Hun nieuwsgierigheid kent geen grenzen! Ze zijn absoluut de meest ondernemende mensen die ik ken! En zo zijn ze vast ook in de gewone maatschappij. Bruisend van de ideeën, overlopend van inspiratie. Ja, waar zouden we eigenlijk zijn zonder hen?

Nou ja, ik ben dus anders. Noem mij gerust saai. Ik vind dat wel een aardig motto: gerust saai. Waarom zou ik mijn best doen interessant te zijn? Interessante mensen hebben geen tijd voor wat dan ook. Ach, en dan dingen plannen, dingen willen, ambitie hebben, carrière, noem maar op, je blijft zo aan de gang! Een 9 tot 5 baan, een pensioen en vriendelijke buren, wat kan een mens nog meer wensen?

Zo heb ik dat ook met reizen. Ik ga graag meerdere keren naar hetzelfde land, heb dezelfde reistas, dan hoef ik daar in ieder geval niet lang over na te denken en bezoek dezelfde restaurants. Gaat me dat ooit echt vervelen? Nee! Natuurlijk niet! Het duurt wel even voor een buitenland me gaat vervelen. Ik woon er toch niet? Telkens weer diezelfde straat in Parijs maakt dat ik diezelfde straat ook steeds beter leer kennen. Ja, dat je eigen stad of dorp op een gegeven moment kent begrijp ik. Daar heb ik natuurlijk net zo goed last van. Maar toch, zelfs dan, dingen die hetzelfde blijven roepen ook vertrouwen op en de rust die daar mee gepaard gaat is ook plezierig. Zoals het ogenschijnlijk onveranderlijke van ouders ook zo plezierig kan zijn. Tot ze die leeftijd hebben bereikt dat alles veranderd.

Ik ben ondertussen toch wel zeven maal in Parijs geweest en hoewel ik me er tegenwoordig als een buitenlandse vis in het water voel, ik spreek de taal helaas nog niet, ken ik het natuurlijk maar oppervlakkig. Elk nieuw bezoekje voegt wat vertrouwelijks toe. Hoe straten gevormd zijn, hoe afvoerputten verstopt zitten, wat er in de etalages staat, hoe wegwerkzaamheden plaats vinden. Dan heb ik het niet eens over hoe de mensen zich kleden en hoe ze zich gedragen, wat ook nog eens aan verandering onderhevig is, net als hier.

We worden misschien steeds meer een werelddorp, maar dan met heel veel verschillende wijken die niettemin in de kern nog eigen gewoontes hebben. Ik vind het prettig dat we mede dankzij de VS een vorm van een globale cultuur hebben, waardoor ik met een kid uit Rusland kan praten over dingen die iemand in Brazilië ook begrijpt, maar het blijft fascinerend om te aanschouwen in hoeveel soorten het diertje mens zich aan elkaar kan tonen. Dat we een pluriforme of multiculturele maatschappij zijn zegt niet zoveel over één land op zich. Het is een bewering over de wereld als geheel. Noem dat gerust saai, als je wilt.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten