zondag 23 maart 2014

Watertrappelen in de toekomst


Het zal wel duidelijk zijn, of misschien niet, maar over honderd of driehonderd jaar bestaat Nederland niet meer. Dan zijn we een prachtig mooi aquariumkasteeltje voor de vissen die onze vervuiling hebben overleefd. En we kunnen er niks aan doen! Kunnen we er echt niks aan doen? Ja, we kunnen we wel wat aan doen, als we op wereldniveau de CO2-productie terugdraaien. Ga daar maar aan staan, de VS, Rusland en China overtuigen hun economie om te gooien zodat ons land fier boven de golven kan blijven. We kunnen er dus niks aan doen.

Wat blijft ons in die tijdspanne? Natuurlijk kunnen we doorgaan zoals we doen, nog net geen party like it’s 1999, maar aangenaam solipsistisch steeds per vijf jaar leven. Een soort van Sovietplan, maar dan zonder de planning. We blijven rennen in onze cirkeltjes van vrienden, klagend over de grote wereld, net zolang tot het water onze tenen bereikt en dan overhaast verhuizen naar andere landen. Een beetje zoals we ook het opheffen van Windows XP hebben zitten afwachten.

In paniek raken lijkt vooralsnog niet een optie. Daarvoor duurt het te lang. Dat straks ons mooie Amsterdam, ons vriendelijke Utrecht, onze prachtige Veluwe, Giethoorn, Ameland, Urk en Madurodam en alles waar wij zo gehecht aan zijn geraakt, waar we tussen zijn opgeroeid en door zijn gevormd, niet anders dan vissenvoedsel is zal iedereen toch betreuren? Hoelang duurt het voordat het weer eens tot ons doordringt dat we hier echt onder het waterpijl leven en we het gewoon niet volhouden als de polen zijn gesmolten?

Ik weet het, we kunnen ook allerlei obscure en weinig betrouwbare wetenschappelijke beweringen aanhalen die lijken te bewijzen dat het water nooit zover zal stijgen. Het moet niet moeilijk zijn een verwarde professor te vinden die ons gelijk kan bevestigen. Als we bewijzen willen dat we geen gevaar lopen kunnen we die vast vinden. Geloof er niks van. CO2 zorgt ervoor dat meer warmte binnen de atmosfeer blijft en dat maakt dat meer ijs smelt, waardoor het water stijgt. Opwarming van de oceanen maakt dat CO2 op de bodem loskomt, wat de wereld weer warmer maakt. De VS, Rusland en China hebben relatief weinig last van stijgend water. Ja, New York en Shanghai verdwijnen, maar des te meer kansen voor steden in het binnenland. Wij hier zijn de pisang.

Het is echt niet moeilijk te doen alsof er geen buitenwereld is. Ik ken legio mensen die zich daar dagelijks in oefenen. We zijn tenslotte allemaal een individu en willen zo graag ons eigen gang gaan. We hebben helemaal geen tijd om samen zo’n groot probleem op te lossen. Zoals ik schrijf, we kunnen het ook eigenlijk niet oplossen. We krijgen de grote landen nooit zo ver dat ze stoppen met CO2 te produceren. Zeker niet als we dat zelf niet eens voor elkaar krijgen.

Wat dat laatste betreft, misschien een speerpunt voor onze politiek en economie, een volledig CO2-vrij land? Dat gaat ons ding worden in de komende honderd of driehonderd jaar. Wij gaan er alles aan doen om CO2 terug te dringen. Zowel door alternatieve brandstoffen, als het ontwikkelen van technieken die CO2 aan de lucht onttrekken.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten